Λόγια «οδηγοί» του Ν. Καζαντζάκη

Standard

Μέσα από μια επιμόρφωση στο Κ.Π.Ε. Αρχανών, περάσαμε και από το Μουσείο του Ν. Καζαντζάκη στη γενέτειρα του τη Μυρτιά.
Λίγη από τη σοφία του για όλους εμάς.

•    Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει.
•    Ελευτεριά θα πει να μάχεσαι στη γης χωρίς ελπίδα!
•    Ερχόμαστε απο μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
•    Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες – φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες!
•    Η λευτεριά δεν έχει σκοπό. Μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη – στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά. Αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι’ αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο.
•    Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Να ασκητεύεις σήμερα θα πει: να ζεις με τους ανθρώπουςκαι να ανεβαίνεις κάθε μέρα, κάθε μέρα και όχι μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή με το Χριστό στο Γολγοθά. Και να σταυρώνεσαι.
•    Πιο δυνατή η ψυχή από την ανάγκη, και δε συχωρνάει!
•    Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει .
•    Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε τη στιγμή αυτή αιωνιότητα. Άλλη αθανασία δεν υπάρχει.
•    Δεν υπάρχει δύναμη πιο ιμπεριαλιστική στον κόσμο από την ψυχή του ανθρώπου. Καταχτάει, καταχτάται και όλο κι η αυτοκρατορία της φαντάζει στενή, πλαντάει, και θέλει να κυριέψει τον κόσμο για να μπορεί ν’ ανασάνει.
•    Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.
•    Κι αν ακόμα ήμουν σίγουρος πως θα πήγαινα στον Παράδεισο, θα παρακαλούσα το Θεό να με αφήσει να πάω από τον πιο μακρινό δρόμο…
•    Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε!
•    Χαρά στο νέο που θαρρεί πως έχει χρέος να ξαναδημιουργήσει τον κόσμο, να τον κάμει πιο σύμφωνο με την αρετή και τη δικαιοσύνη, πιο σύμφωνο με την καρδιά του, αλίμονο σε όποιον αρχίζει τη ζωή του χωρίς παραφροσύνη.
•    Είπα στη μυγδαλιά: «Αδερφή, μίλησέ μου για το Θεό». Κι η μυγδαλιά άνθισε.
•    Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
•    Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
•    Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.
•    Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!
•    Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
•    Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή.
•    Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά’ σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.
•    Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.
•    Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
•    Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
•    Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.
•    Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
•    Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.
•    Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.
•    Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!
•    Σα να ‘ναι όλη η ζωή ετούτη τ’ ορατό αιώνιο κυνήγι ενός αόρατου Γαμπρού, που κυνηγάει από κορμί σε κορμί την αιωνιότητα, την αδάμαστη Νύφη.
•    Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες.
•    Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.
•    Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί…
•    Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Advertisements

4 responses »

  1. Ο Καζαντζάκης μιλάει βαθιά στους ανθρώπους που μπορούνε και ακούνε την ψυχή τους. Κάποια στιγμή μίλησε και σε μένα. Κρητικιά όσο δεν πάει..ύστερα από πολλά πολλά χρόνια τον άφησα να με γνωρίσει και να τον γνωρίσω. ομορφα λόγια συλλέξατε παραπάνω..Και πόσο καλά μας μαθαίνει πως η ζωή έχει γλύκα και πρέπει να πνιγούμε στο μέλι…πως η ζωή είνια μια φωτεινή στιγμή..πως το πάθος νικιέται με άλλα πάθη, πως πρέπει να ακούσουμε το χτυποκάρδι μας..και ας ναυαγήσουμε για να γεμίσει ο κόσμος μας από όμορφες πεταλούδες συναισθήματα….Και ναι..να μάθουμε επιτέλους πως ότι δεν συνέβη είναι αυτό που δεν ποθήσαμε αρκετά για να το πραγματοποιήσουμε..να το ζήσουμε..να βάζουμε τελείες σε όσα αναρατωτιόμαστε τι θα γινόταν αν…για κάποιο λόγο δεν έγιναν για κάποιο λόγο δεν τα ποθήσαμε τόσο πολύ… Η ψυχή λαχταρά αλλά προστατεύει…και ναι δε συγχωρνάει…

    Ωραίο πέρασμα κάνατε σε ωραία εποχή και μου θυμίσατε το ξύπνημα της δικής μου ψυχής όταν αντάμωσα τα λόγια του μεγάλου Καζαντζάκη…

    καλό σας μήνα…

  2. Ένας διοικητής μου στο στρατό, καλά να ναι εκεί που είναι, σε μια συζήτηση πέραν του στρατιωτικού παραλόγου, μου μίλησε για τον Καζαντζάκη και συγκεκριμένα για την Ασκητική. Είναι το βιβλίο που όπως μου είπε αλλάζει καθώς αλλάζουμε και εμείς. Πόσο δίκαιο είχε…

    • Πολύ ωραία διαπίστωση…

      Θα την επιβεβαίωνε και ο πατέρας μου που εδώ και 10 χρόνια έχει την ασκητική στο κομοδίνο του δίπλα από το κρεβάτι. Κάθε φορά βρίσκει κάτι καινούριο…θυμάται κάτι διαφορετικό…. Τα λόγια τα έχει μάθει απέξω…παρόλα αυτά τη διαβάζει σα να διαβάζει κάτι καινούριο κάθε φορά… Εγώ τη διάβασα στα 15…αργότερα κάπου στα 20..και τώρα στα 32 μου.Δε συγκρίνονται οι αλλαγές κατανόησης…και τα μέρη της ψυχής στα οποία μίλησε..κάθε φορά.. ο μεγάλος Καζαντζάκης.

      Την τελευταία φορά..είπα πως το βιβλίο γράφτηκε για να μου μιλήσει όσο δε μπόρεσε να μου μιλήσει κανένα άλλο. Με πέτυχε σε μια περίοδο εσωτερικής αναζήτησης που θα μπορούσε άνετα να αποτελεί Εγχειρίδιο αντιμετώπισης της ζωής..το πιστεύω..!! Απορώ…τι θα δω στα 42 μου…δέκα χρόνια μετά? Τι θα ξεχωρίσω…?

      Ναι όντως είναι το βιβλίο που αλλάζει καθώς αλλάζουμε και εμείς… πολύ πολύ όμορφη διαπίστωση μπράβο στον διοικητή…

  3. Παράθεμα: Λόγια του Ν. Καζαντζάκη « Τόνοι καὶ Πνεύματα ….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s