Monthly Archives: Απρίλιος 2012

Η πινακίδα του σχολείου

Standard

Χαιρόμαστε πάρα πολύ, γιατί μέχρι τώρα δεν είχαμε μια πινακίδα με το όνομα του σχολείου. Χάρη όμως στο Δήμο Αμαρίου, τώρα έχουμε και εμείς! Να είναι καλά!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο κήπος με τα φρούτα

Standard

Στα πλαίσια της σωστής διατροφής και της ύπαρξης τροφής, γενικότερα, φυτέψαμε στην αυλή του σχολείου 5 φρουτό-δεντρα. Μια μανταρινιά, μια πορτοκαλιά, μια αχλαδιά, μια μηλιά και μια δαμασκηνιά. Αυτό που ελπίζουμε, είναι ότι σε λίγα χρόνια τα παιδιά θα μπορούν να κόβουν από το δέντρο ότι φρούτο θέλουν για κολατσιό, ενώ θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε και τις πρώτες μας μαρμελάδες. Μια δράση που τα κέρδη της θα φανούν σε 2 με 3 χρόνια από τώρα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Βοτανόκηπος

Standard

Θέλοντας να αναδείξουμε τη χλωρίδα του Ψηλορείτη, είπαμε να φτιάξουμε τον δικό μας βοτανόκηπο. Ωστόσο, υπήρχαν μερικά πράγματα που θα έπρεπε να τακτοποιηθούν. Πρώτα απ’ όλα το μέρος. Αν και υπήρχαν επίπεδες περιοχές στο σχολείο, επιλέξαμε να τα φυτέψουμε σε μια πλαγιά ακριβώς στην έξοδο του οικοπέδου. Το σκεπτικό ήταν η δημιουργία ενός χώρου, που να πλησιάζει στο φυσικό περιβάλλον τους,  να ομορφαίνει την είσοδο και να γεμίζει με αρώματα όποιον μπαίνει. Βασική προϋπόθεση ήταν η ύπαρξη βράχων. Στη φύση τα βότανα θέλουν την πέτρα για να τραβάει τη ζέστη και να μεγαλώνουν καλύτερα.. Αυτό κάναμε και εμείς. Αυτή τη στιγμή περιμένουμε με αγωνία να δούμε αν θα πιάσουν τα φυτά μας. Φασκόμηλο, αμπαρόριζα, δεντρολίβανο, δίκταμο, μέντα, δυόσμος και θυμάρι είναι τα πρώτα της βοτανοπαρέας μας.

Λόγια «οδηγοί» του Ν. Καζαντζάκη

Standard

Μέσα από μια επιμόρφωση στο Κ.Π.Ε. Αρχανών, περάσαμε και από το Μουσείο του Ν. Καζαντζάκη στη γενέτειρα του τη Μυρτιά.
Λίγη από τη σοφία του για όλους εμάς.

•    Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει.
•    Ελευτεριά θα πει να μάχεσαι στη γης χωρίς ελπίδα!
•    Ερχόμαστε απο μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
•    Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες – φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες!
•    Η λευτεριά δεν έχει σκοπό. Μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη – στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά. Αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι’ αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο.
•    Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Να ασκητεύεις σήμερα θα πει: να ζεις με τους ανθρώπουςκαι να ανεβαίνεις κάθε μέρα, κάθε μέρα και όχι μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή με το Χριστό στο Γολγοθά. Και να σταυρώνεσαι.
•    Πιο δυνατή η ψυχή από την ανάγκη, και δε συχωρνάει!
•    Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει .
•    Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε τη στιγμή αυτή αιωνιότητα. Άλλη αθανασία δεν υπάρχει.
•    Δεν υπάρχει δύναμη πιο ιμπεριαλιστική στον κόσμο από την ψυχή του ανθρώπου. Καταχτάει, καταχτάται και όλο κι η αυτοκρατορία της φαντάζει στενή, πλαντάει, και θέλει να κυριέψει τον κόσμο για να μπορεί ν’ ανασάνει.
•    Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.
•    Κι αν ακόμα ήμουν σίγουρος πως θα πήγαινα στον Παράδεισο, θα παρακαλούσα το Θεό να με αφήσει να πάω από τον πιο μακρινό δρόμο…
•    Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε!
•    Χαρά στο νέο που θαρρεί πως έχει χρέος να ξαναδημιουργήσει τον κόσμο, να τον κάμει πιο σύμφωνο με την αρετή και τη δικαιοσύνη, πιο σύμφωνο με την καρδιά του, αλίμονο σε όποιον αρχίζει τη ζωή του χωρίς παραφροσύνη.
•    Είπα στη μυγδαλιά: «Αδερφή, μίλησέ μου για το Θεό». Κι η μυγδαλιά άνθισε.
•    Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
•    Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
•    Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.
•    Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!
•    Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
•    Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή.
•    Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά’ σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.
•    Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.
•    Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
•    Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
•    Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.
•    Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
•    Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.
•    Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.
•    Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!
•    Σα να ‘ναι όλη η ζωή ετούτη τ’ ορατό αιώνιο κυνήγι ενός αόρατου Γαμπρού, που κυνηγάει από κορμί σε κορμί την αιωνιότητα, την αδάμαστη Νύφη.
•    Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες.
•    Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.
•    Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί…
•    Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.